Olayları olmaya bırakmanın bir zamanı, gerçekleştirmenin bir zamanı vardır.
~ Hugh Prather ~
Azize Kahramanın Yolculuğu'nun Lütuf aşamasının üçlüsünün (I Büyücü - II Azize - III İmparatoriçe) ikinci kartıdır.
Pasif
ve alıcı prensipi temsil eder. Kendisine rehberlik edilmesine sabırlı bir gönüllülük
gösterir ve bir dürtüye tepki vermek için doğru anı bekler. Her şeyin bir
zamanı olduğunu bilir ve olaylara zamansız müdahele etmeden onları olmaya bırakır.
Bu kart bize belirli bir yol gösteren ve harekete geçip geçmeyeceğimizi ve geçecek olursak ne zaman, nerede ve nasıl olması gerektiğini güvenilir bir şekilde söyleyen içsel sesimize olan güvenimizin ifadesidir.
Azize’nin
prensibine göre tüm güçler en derin ve en yüksek katta aynı güce sahiptir
ve onları (ışığı karanlıktan, iyiyi kötüden, tanrıyı şeytandan, yaşamı
ölümden) düşmanca ayırmaya çalışmak yanlıştır çünkü gerçekçi
olmaz.
Bu kart dikkatimizi bilinç dışımıza, ruhumuzun derinliklerindeki imgelere çevirdiğimiz bir dönem anlamına gelir. Kendimizi yaratıcı fantezi ve rüyalarımızın rehberliğine bıraktığımız veya Azize'nin gizemli bilgeliğini örten peçeyi kaldırmak için gölgeli derinlikleri eşelediğimiz, sürekli baştan öğrenilmesi gereken “kadim gerçekleri” yeniden keşfettiğimiz bir dönem. Bu yolculukta, iyiyle kötüyü birbirinden ayırt etme yeteneğimiz bize yardım etmez. “Rahmin bilgeliği”, bizim hem ak, hem de kara Isis’in yüzüne aynı hayranlık ve korkuyla bakmamızı sağlayan ve her şeyin doğasında var olan, karşıtlığın sırrını muhafaza eder. İyiyle yoksa kötüyle mi, yapıcı yoksa yıkıcı güçle mi karşı karşıya olduğumuzdan hiçbir zaman emin olamayız.
Yolumuz
önümüze ne çıkarırsa kendimizi ona teslim ederiz. Sosyal konularda
hareketsiz, tutuşan bir arzumuz yokmuş, bir şey üzerinde tereddüt ediyormuş
ve yapmak istemiyormuşuz gibi görünürüz.
Tüm bunların altında Azize’nin büyük gücü yatar: bu sessizlikte çeşitli beceri ve yetenekler olgunlaşmaktadır ve bir sonraki aşama geldiğinde ortaya çıkacaklardır. Bir büyüme ve gelişme gerçekleşiyordur ama büyük bölümü görünmüyordur. Çoğunlukla kendimiz bile farkında değilizdir.
Eğer içe doğru olan bu sürece izin vermeyecek olursak hem yolculuğumuzun lütfunu keşfedemeyiz, hem de ilerideki bir zamanda farkederiz ki tam da ihtiyacımız olduğu anda güç ve motivasyon eksikliği çekiyoruz.
Azize
Yin'in içe doğru bakan yüzüdür.
Güneş Yamanlıca, 09.05.2007, İstanbul