Bir anlam yaratması, tarafsız doğaya doğru bir yarık açması gereken yegâne hayvanın insan olduğunu anladığımız zaman sevginin özünü de anlamış oluruz. Sevgi, yaşamı bulması ve kendi varlığını deneyimleyebilmek için doğa ile arasında bir diyalog yaratması gereken bir hayvanın meselesidir.
Güç kartı Kahramanın Yolculuğu'nun Meydan Okuma / Zorlu Görev aşamasının üçlü kart grubunun (Kader Çarkı - Güç - Asılan) ikinci kartıdır.
Kahramanın Yolculuğu'nda bu noktaya kadar güçlü ve olgun bir ego geliştirmek önemlidir, çünkü bu güçlü ego bize yaşayacağımız yüzleşme için lazımdır. Şimdi ise karanlık yönümüzle, içimizdeki vahşi yönle, içimizdeki hayvanla yüzleşiriz. Ama onu engellememeli ve bastırmamalıyız. Aksine ona dikkatle ve dostça yaklaşmalıyız ki böylelikle bizim için bir müttefik ve yardımcı güç olabilsin.
Bu hayvanın bize rehberlik etmesine izin vermeliyiz. Burada ejderhayı dişil yöntemlerle fethetmek gerekir, yani onu kabul ederek. Artık tüm kalbimiz ve ruhumuzla konuya dahil olmalı ve deneyime tüm kalbimizi açmalıyız ve kaçmanın bir çözüm getirmeyeceğini anlamalıyız. Tabii burada belirsizlik ve rahatsızlık yoğun basar, çünkü gölgeler diyarına doğru yol alıyoruzdur. Gölgemizle yüzleşmek cesaret ve güç ister, çünkü kendimizin bizim için bilinmeyen olan ama gerçekten güçlü bir yönüyle karşılaşıyoruzdur. Bu bizi korkutur ve iliklerimize kadar utandırır.
Bugüne kadar hep başkalarını olmakla suçladığımız nitelikler bizim niteliklerimiz olarak karşımızda belirirler; iradesiz, yapmacık, bağımlı, korkak, başkasının hakkını yiyen, zayıf, arzularına yenilen, güvensiz vb. Belki öyle düşündüğümüz gibi asil, yardımsever ve iyi değilizdir. Hatta dırdırcı, kötü niyetli, miskin veya hırslıyızdır. Ama bu yüzleştiğimiz saklı nitelikler, hep olumsuz olacak diye bir kaide yoktur, bunların arasında egomuzla temasa geçmeye çalışan gizli yetenekler de olabilir, ama ortaya çıkana kadar bizi huzursuz kılarlar. Ve bunlarla uzlaşıp ehlileştirmek bizim görevimizdir.
Bu kartın duygu teması kendini tümüyle yaşıyor hissetmek, tutkuyla bağlanmak ve – gerektiğinde – pençelerini çıkartmaktır. Bu da yaşamı keyifle kabul etmeyi, cesareti ve taahhütü gerektirir.
Yalnız bu kart bizi aşırılıklara ve kontrolü imkansız davranışlara da götürebilir. Ve aslanın ağzını hiç kapatamayabiliriz. Halbuki aslanın ağzını ne zaman açıp ne zaman kapatacağımızı öğrenmek için bu aşamadayızdır.
Hayvansal doğamızla yüzleşmeye başladığımız zaman yapmamız gereken ne onu bastırmak, ne de kontrolü tümüyle ona bırakmaktır. Onunla uzlaşmak ve onu ehlileştirerek yaşamımıza, ilişkilerimize dahil etmektir.
Burada aynı zamanda karşıdan gelecek olanı almaya hazır bir iradeye sahip olmak, pasif kalmamak, ama zamansız ve yersiz de davranmamak gerekir. Böylelikle bu güçlerin iradeden ve bilinçten daha güçlü olduğunu kabul etmenin alçakgönüllüğünü deneyimleriz. Bu da bizim bu yolculukta hangi tür ilişki olursa olsun (yaşamın kendisi ile olan ilişki, sevgili, aile, arkadaş ya da iş ilişkisi) kişiyi geliştiren, dönüştüren ve içinde gerçek sevgi barındıran ilişkiler kurmamızı sağlar. Bu ilişkileri geliştirmek yaklaşmakta olan yeniden doğmak üzere ölmek sürecinde bize destek olacaktır, ya da biz bu ilişkilere dair farkındalığımızı geliştirdikçe ölüm sürecini bu temele dayanmayan ilişkilerimizde yaşayacağızdır.
Güneş Yamanlıca, 01.07.2007, İstanbul