Tarot Dergisi

TAROT DERGİSİ

Dünyamızın Acı Eşiği Ne Kadar Yüksek?

Okumak için başlığa tıklayınız.

Değişim yaşamın özüdür. Ne olabileceğinize karşılık ne olduğunuzu teslim etmeye gönüllü olun.

~ Anonim ~

Tarot Yol Rehberi

Hajo Banzhaf'ın Tarot Klasiği

Günün Kartı

Ayın, Yılın ve Doğumgünü Kartı

Tarot Nedir?

Tarot'nun Tarihçesi

Büyük Arkana

Küçük Arkana

- Değnekler

- Kılıçlar

- Paralar

- Kupalar

Kahramanın Yolculuğu

ve Büyük Arkana

4 Element Testi

Çakralar

Nefes Almak

İnsan Olmanın Kuralları

Rules for being Human

Linkler

Önerilen Kitaplar

- Türkçe Kitaplar

- İngilizce Kitaplar

Makaleler/Yazılar

Crowley Tarot'su

Azize Kartı

Mısır Tanrıçası Isis

Hepinize Merhaba,

Geçen ay elime bir e-posta ulaştı. Konusu "Aman Teslim Olmayın"dı ve ben her ne kadar içeriğine tam olarak katılmasam da irdelenmesi gereken bir konu olarak ilgimi çekti ve bu ayki konumuzun bu olmasını istedim. Gelen e-postada erkek, dansına ayak uyduramayan kadına şöyle söylüyordu:""Teslim olmuyorsun. Sen, bu yüzden dans edemiyorsun!" Aynı çoğumuzun teslim olmayı, kendimizi bırakmayı beceremediğimiz için yaşam dansını beceremememiz gibi.

Teslim olmayı öğrenmek kahramanın yolculuğunun Azize kartı rehberliğinde ilerleyen dişil yolunun temasıdır ki bunu "Dünyamızın Acı Eşiği Ne kadar Yüksek?" başlıklı yazımda İmparator ve İmparatoriççe kartları bağlamında sizlerle kısmen paylaşmıştım.

Bu konu bağlamında bir diğer paylaşmak istediğim şey ise kendi yaşadığım bir teslim olma deneyimi.

Geçen sene yabancı arkadaşlarımla yurt dışına yapmış olduğumuz bir seyahatte, arkadaşlarım bir pazar günü kiliseye ayine gitmek istediler. Ben de kendilerine eşlik etmek istedim, çünkü merak ediyordum ve ilginç bir deneyim olacağını düşündüm.

Ayinde sıra, oturduğun yerin önüne diz çökmeye geldi ve ben hariç herkes diz çöktü. Ben de bu durumda çok havada kaldığımdan mümkün olduğunca ön tarafa eğilerek oturmaya çalıştım. Ne de olsa ben müslümandım, benim böyle bir geleneğe uyma zorunluluğum yoktu. Fakat havada kalmamak için ne kadar eğildiğimi ve belimin ne kadar ağrıdığını sanırım tahmin edebilirsiniz. Öyle yaptım olmadı, böyle yaptım ve dayanamadım, sonunda ben de diz çöktüm. Az önce iki büklüm dururken şimdi diz çöktüğüm yerde tam aksine dimdik duruyordum. Yani "teslim olmuş, kendimi bırakmış ve dikilmiştim". Daha sonra ayağa kalktığımızda çok rahatlamıştım ve o esnada sanki bir nefes geldi, ensemden beni öptü, ben de elimde olmadan arkama dönüp baktım. Arkamda yalnızca, birisi neredeyse kundaklık bir bebek olmak üzere üç çocuklu bir aile vardı. O hissettiğim o kadar gerçekti ki. Aynı dişil yolu anlatırken Hajo Banzhaf'ın yaptığı "Bu mistik yolu katetmek demek bir yandan sabrı deneyimlerken tanrısal olan tarafından bulunana, dokunulana ve dönüşene kadar hazır olmak demektir," tanımlamasında bahsi geçen dokunulma gibiydi.

Elisabeth Kübler Ross, David Kessler ile birlikte yazmış olduğu "Yaşam Dersleri/Life Lessons" isimli kitabındaki (eğer baskısı düzeltilmedi ise İngilizce bilenlerinize orijinal kitabı okumanızı öneririm) "Kendini Bırakma" bölümünde konu ile ilgili şöyle diyor, "Çoğumuz kontrolün daima iyi olduğu, işleri evrene bırakmanın tehlikeli olabileceği yanılsaması içerisinde çabalarız. Hâlbuki dünyanın dönmesi için bizim kontrolümüz gerçekten gerekir mi? Evrene güneşi doğurmasını hatırlatmak için her sabah erkenden kalkmamız gerekmez; okyanusa arkamızı döndüğümüzde evren alt üst olup da dalgaları yanlış yöne göndermez. Çocuklarımıza her sene büyümelerini söylemek, çiçeklere nasıl filizlenecekleri anlatmak için seminerler düzenlemek ya da gezegenlerin aralarındaki mesafeyi korumalarını temin etmek zorunda değiliz. Evren, bu şaşılacak derecede karmaşık olan gezegeni tüm çiçekleri, ağaçları, hayvanları, rüzgârları, gün doğumları ve tüm diğerleri ile gayet iyi döndürür ve buna rağmen bizim kendimizi bırakmaktan korktuğumuz bu güçtür. Bazen çetin bir durumun içerisinde iyiyi ya da alınması gereken dersi bulmak zor olabilir; bu neden oluyor diye düşünebiliriz. Fakat genellikle evrenin bizi iyileştirmesinin, bize zorlu durumları göstermesinden başka bir yolu yoktur. Böylesi durumlarda "neyin kötü olduğunu" görmek yerine, "ne olduğunu" görmeye çalışın. Yaşamımızdaki olayların ne sebeple olageldiğini hiçbirimiz gerçekten bilemeyiz. Sorun ise bilmemiz gerektiğini düşünmemizdir; ancak yaşamak alçak gönüllü olmayı, boyun eğmeyi gerektirir çünkü yaşam bir gizemdir. Her şey zamanı geldiğinde ortaya çıkacaktır."

Kendinizi bırakma eşiklerinizin fazla yüksek olmaması dileğiyle, yolunuz açık olsun.

Güneş İlhan Yamanlıca